Keyfe Limon #1


Ankara 7. Cadde’de, uzun yıllardır bildiğim ve hayatımın ilk nargilesini içtiğim kafeye bir haftasonu ziyareti gerçekleştiriyoruz.

Yanyana oturabileceğimiz koltukları barındıran bölümler dolu.

“Boşaldığında geçebilir miyiz?” cümlesi ile kendimize geçici bir mekan aradığımızı dile getiriyoruz. Görevli arkadaş, “haftasonları yoğunluktan dolayı o bölümlere iki kişi almıyoruz” diyor.

Ama görüyoruz ki iki farklı masada ikişer kişi oturuyor.

“Onlar?” diyorum.

“Sabah dokuzdan beri buradalar, kaldıramadık” diyor.

Pekala diyerek sinemize çekiyor ve karşılıklı oturabileceğimiz bir masaya geçiyoruz.

Bir müddet sonra boşalan masaya oturan iki kişiyi de aynı gerekçe ile kaldırıyorlar. Durumları bizden de kötü, oturup kalkıyorlar.

Ama bir müddet daha sonra başka iki kişi hiçbir engel ile karşılaşmadan o koltuklara oturuyor ve kalıyor.

Görevli arkadaşı çağırıyorum.

“Ne iş?”.

“Mahmut Bey mi? Onlar dört kişi olacak”.

“Mahmut Bey tanıdık galiba !” diyorum. Dört kişi olmasına da gerek yok.

“On beş yıldır her gün buraya gelir” diyor.

Hesabı istiyoruz.

Reklamlar

3 thoughts on “Keyfe Limon #1

  1. eeee bu ülkede herzaman her yerde mahmut beyler her zaman olacak ve keyiflerimizede hep limon sıkılacak maalef alper bey.anlamlı ve güzel bir anıymış paylaştıgınız için teşekkür ederiz.

Yorum Yazmak İster misin?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s